Pokazywanie postów oznaczonych etykietą DUSZA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą DUSZA. Pokaż wszystkie posty

Skąd wziąć motywację





Tegorocznym hasłem przewodnim jest dla mnie z głową i z sercem.
Co mam na myśli?

A to, żeby nie ścigać się w wynikach dla samego ścigania, tylko jeśli mam coś robić to wiedząc, po co i jednocześnie obdarzając siebie dużą dawką miłości i wyrozumiałości. Bo trzeba dbać o siebie, po prostu.

Choć brzmi to bardzo przyjemnie, to w praktyce musiałam stanąć przed kilkoma trudnymi wyborami, zrezygnować z rzeczy, w które byłam bardzo zaangażowana, albo takich, które kosztowały mnie po prostu dużo czasu i energii (o błędzie utopionych kosztów przeczytasz tutaj.). Nie były to decyzje łatwe i takie, które podejmuje się ot, tak, ale żeby wprowadzić w swoje życie nowe rzeczy, trzeba wcześniej zrobić na nie miejsce.

Nigdy nie ma się pewności czy tego typu działania były dobre, czy niekoniecznie, ale już teraz czuję się, jakbym odcięła kilka kamieni wiszących u nogi.

W pewnym sensie łączy się to wszystko z moim postanowieniem bycia nieustraszoną. Boję się, co będzie dalej, ale działam pomimo lęku, a przynajmniej się staram, co w moim przypadku jest totalnie rockandrollowym zachowaniem :D

Przyjemnym odkryciem jest to, że kiedy robi się rzeczy z serca i takie, w które się wierzy, to nie ma zastanawiania się nad tym, czy motywacja jest, czy nie jest. Po prostu się je robi.

Przeanalizowałam każdy obszar swojego życia pod względem tego:

  • Po co to robię?
  • Czy chcę to robić?
  • Jeśli nie chcę, to dlaczego to robię (czy mam z tego jakieś istotne dla mnie korzyści)?
  • Co mogę zmienić, żeby lepiej mi to służyło?
  • Czego jeszcze nie robię, a bym chciała?
  • Czy daje mi to radość/ spełnienie/ nowe umiejętności (inne istotne dla mnie, pozytywne wartości)?

Stworzyłam też coś w stylu map marzeń, każdą z rzeczy, którą się zajmuję, rozpisując na cele, działania, które mogę podjąć i szukając łączników pomiędzy poszczególnymi projektami, rozplanowałam to wszystko w czasie, określając progi realizacji zadań.
Zrobiłam to na dużych kartkach, które powiesiłam na ścianie, aby w każdej chwili móc coś dopisać, bo głowa pracuję i podsuwa pomysły w najmniej spodziewanych momentach, a do tego natykając się ciągle na te plansze, dostaję sygnał: działaj!

Cieszę się, że zrobiłam to wszystko, że uporządkowałam sprawy, które zbyt długo wisiały z naklejką "jakoś to będzie". W ten sposób rozjaśniłam takie czarne dziury w swoim życiu, czyli obszary, które ciągle wiszą nad głową, ale nie wiadomo co z nimi zrobić. Dostałam takiego wiosennego poweru do działania i poczucia, że znowu to ja, a nie wypadki losowe, albo inni ludzie, kieruję swoim życiem.

Jednym z moich projektów jest roczne wyzwanie rysunkowe, które możesz śledzić na Instagramie.


Jeżeli czujesz w swoim życiu zastój, spadek energii, brak zainteresowania, nie czekaj, aż ten stan sam minie, bo to może się nigdy nie wydarzyć, a Ty stracisz czujność i przyzwyczaisz się do tej bylejakości, a bardzo łatwo się do niej przyzwyczaić. Działaj! Bądź nieustraszony!

PS: Jeśli chcesz skomentować ten post kliknij tutaj. 

Bywajcie!









Czytaj dalej »

Jak lekcje fizyki w końcu przydały mi się w życiu





Jeżeli jednego dnia trafiasz na to samo zdanie 4 razy, w różnych, niepowiązanych ze sobą kontekstach, to wiedz, że coś się dzieje. 

No oczywiście nie były kropka w kropkę identyczne, ale przesłanie brzmi mniej więcej tak:

"W zmianie chodzi o to, żeby swoją energię ukierunkować nie na walkę ze starym, a na budowanie nowego"

Szybko przypomniały mi się lekcje fizyki w liceum. Pamiętacie te tematy o kierunkach i zwrotach wektorów? Z jednej strony banał, a z drugiej wszystkim się mieszało. 

No to… to łażące za mną zdanie na język licealnej fizyki oznaczałoby, żeby nie zmieniać kierunku wektora, ale jego zwrot. Czyli, że jak idziesz po ścieżce życia, to nie szukać ciągle nowych odnóg, tylko iść tą ścieżką, ale idąc i patrząc do przodu, a nie ciągle odwracać się za siebie. 

Jak już to sobie przetłumaczyłam na taką ładną przestrzenną metaforę, to mi się to zdanie bardzo zaczęło podobać. No bo zobaczcie. Ile to człowiek energii traci, na użeraniu się ze swoimi starymi schematami, wspomnieniami, przeszłością i się ciągle zastanawia: "A czy na pewno mi się uda?", "A czy na pewno idę dobrą drogą?", "A czy ja zasługuję na to, żeby mi się udało?"

Na pewno, jak wiadomo, jest tylko śmierć i podatki, więc dochodzę do wniosku, że chyba czas w końcu trochę wychillować. 

No bo gdyby tak, na razie czysto teoretycznie, przestać się koncentrować na wewnętrznych rozterkach, wspomnieniach, swoich słabościach i całą tę energię, której nagle się robi całkiem sporo, spożytkować na uczenie się, doświadczenie, jedzenie obiadu z super ludźmi i to wszystko skąpane w takim przeświadczeniu, że przecież ta moja droga, to nikt nie powiedział, że ona jest prosta jak drut, więc zahaczę w życiu o wszystko, czego potrzebuję i że będzie dobrze. 

Jak dla mnie brzmi całkiem spoko. 
Czas teorię przekuć w praktykę.

Bywajcie :)
Czytaj dalej »

Lekarstwo dla duszy



Ostatnio tak się tutaj pojawiam i znikam. Czy teraz wracam na stałe czy nie? Tego nie wiem, dokładam wszelkich starań, aby tak było. Jesień potrafi dać się we znaki, niektórych łapie chwilowa melancholia, innych sezonowa depresja, na którą niestety nie pomagają ładne świeczki i dobre herbatki. Akurat dzisiaj, gdy o tym piszę, czuję się nieco oderwana od rzeczywistości, bo za oknem świeci piękne słońce, no ale początku jesień nie była tak łaskawa. Dostałam od niej solidnego kopa w brzuch i chwilę mi zajęło odzyskanie oddechu, ale teraz stoję już stabilnie na obu nogach.

Jest pewna rzecz. Taka, że jak jej raz spróbujesz, to się nią zachwycasz. Odkrywasz, że jest lekiem na wiele bolączek, albo chociaż dużą pomocą w radzeniu sobie  z nimi. Coś, dzięki czemu bardziej czujesz świat i cieszysz się życiem, jesteś spokojny. Dzięki czemu dobrze Ci w sobie i z innymi. Przez co zaczynasz znów tryskać radością. Po prostu wracasz do siebie.

To coś to MEDYTACJA.

Z medytacją to jest tak, że wiesz jak dobrze Ci robi, ale jak tylko zrobi Ci się lepiej, to jakoś tak trudniej znaleźć na nią czas albo siłę codziennie rano lub po całym dniu.

Oczywiście, że najlepiej medytować co najmniej godzinę dziennie, a jeszcze lepiej dwie, jedną rano, jedna wieczorem, ale prawda jest taka, że lepiej medytować chwilkę, ale regularnie, niż raz na dwa miesiące w godzinnym zrywie. 3 minuty dziennie? Dobrze. 10 minut? Fantastycznie! 20? Czego więcej chcieć?! I co ważne, bardzo. Ilekroć zapomnisz, nie karć się za to. Nie medytowałeś cały zeszły tydzień? To usiądź dzisiaj na 15 minut i zaplanuj resztę tygodnia tak, abyś codziennie te 15 minut znalazł. 

Niedawno wróciłam ze swojego drugiego wyjazdu na kurs Vipassany i ten wyjazd to było coś ekstra. Po pierwszym byłam jak dziecko we mgle, znałam technikę, ale jeszcze byłam chyba od siebie za bardzo odcięta. A, no i spodziewałam się jakichś kosmicznych rzeczy, w sumie sama nie wiem, jakich.

Po drugim wyjeździe mam w sobie większe zrozumienie, większą świadomość, większy też zapał do medytacji, bo zobaczyłam jak wielkie efekty daje, jeśli podejdzie się do niej z tak dużą koncentracją i zaangażowaniem, jak mi się to podczas ostatniego kursu udało.   

Ten kurs był inny od poprzedniego nie tylko przez moje dojrzalsze podejście do tematu. Tym razem byłam tam w nieco innej roli, nie ucznia, a służącego, czyli dobrego duszka, który dba o to, aby uczestniczy kursu mieli dobre jedzenie na czas i porządek tam, gdzie przebywają. 

To niesamowite doświadczenie pojechać gdzieś na dwa tygodnie i dać swój czas i energię, żeby gotować obcym ludziom, których prawdopodobnie nigdy więcej nie spotkam. To uskrzydla. Trochę bardziej teraz rozumiem ludzi, którzy jadą na wolontariaty pomagać w biednych krajach. Nie znam drugiej rzeczy, która w ten sposób otwiera serce, jak bezinteresowne służenie innym. Kiedy ciało oddane jest ciężkiej, fizycznej pracy, umysł wchodzi na zupełnie inne poziomy, niż te po których śmiga zazwyczaj. 

Zagalopowałam się trochę, może przypomnę czym jest kurs Vipassany. To 10- dniowy kurs, na którym można się nauczyć medytować Vipassanę, jedną z technik medytacyjnych. Podczas kursu medytuje się około 10 godzin dziennie, zachowując szlachetne milczenie, czyli nie rozmawiając z nikim, poza nauczycielem lub kierownikami kursu w razie potrzeby. Pobudka o 4 rano, o 21 do spania, dwa posiłki dziennie. Ogólnie trochę jak w klasztorze - tylko, że bez religii.

Kiedy pierwszy raz o tym usłyszałam, mój mózg od razu zadał pytanie: "Kto chciałby tam pojechać?!", a serce wykrzyknęło: "JA!".

Podczas służenia zasady są odrobinę inne. Są 3 godziny obowiązkowej medytacji, a jeśli jest odpowiednio dużo osób do pracy można siedzieć (medytować) więcej, nawet pójść na cały dzień. Podczas pracy obowiązuje szlachetna mowa, która zakłada, że nie rozmawia się więcej niż jest to niezbędne, czyli np. : "podaj mi marchewkę", "pokrój marchewkę", "gdzie jest marchewka?".
No ale wiadomo, w praktyce rozmawia się ze sobą, ale podczas tych rozmów dzieją się dwie ciekawe i dość specyficzne rzeczy.
Po pierwsze tematy rozmów głównie dotyczyły przekazywania sobie wiedzy, a nie wymiany opinii, co było dość ciekawym doświadczeniem, bo jednak w życiu codziennym głownie wymieniamy się opiniami i ocenami.
Drugą sprawa jest to, że jak się dużo medytuje, to staje się bardzo wrażliwym. Na dźwięki, na zapachy, na temperaturę,  na własne myśli, na wszystko, więc kiedy ktoś opowiada o czymś zbyt długo stajesz się totalnie przestymulowany i to, że ktoś do Ciebie mówi, zaczyna w pewnym sensie boleć. Na szczęście wszyscy dużo medytowaliśmy i jechaliśmy na tym samym wózku, więc mniej -więcej po 10 minutowej rozmowie, następowała naturalna, nawet półgodzinna przerwa, kiedy pracowaliśmy w milczeniu. Po tym doświadczeniu jeszcze bardziej rozumiem, po co podczas kursu jest potrzebne milczenie. Koncentracja swoją drogą, ale ja bym chyba zwariowała, gdybym medytowała 10 godzin dziennie, a potem ktoś by do mnie nawijał podczas obiadu. 

Ostatnią istotną rzeczą, która przychodzi mi teraz do głowy jeśli chodzi o służenie, to ćwiczenie uważności. Każda chwila na kursie powinna być wykorzystana na pracę nad sobą, więc podczas pracy w kuchni najważniejszym zadaniem jest ćwiczenie uważności, czyli bycie tu i teraz z tą obierana marchewką. Okazji do tego jest naprawdę sporo, bo na obiad obierało się często do 50 kilogramów warzyw. Przy którymś na pewno uda się w końcu skoncentrować ;)

Po powrocie tylko utwierdziłam się w przekonaniu, że medytacja jest jednym z najskuteczniejszych narzędzi do pracy nad sobą z tych, które można wykorzystać natychmiast, gdziekolwiek się jest. 

To co, zaczynamy dzisiaj? Choćby kilka minut.

Na pewno Ci się uda!

Bywajcie :)



Czytaj dalej »

Don't shoot the girls!


rys.Andrew Fairclough 



Czy to się komuś podoba czy nie, niestety jak na razie świat jest zbudowany tak, że wartość kobiety mocno łączona jest z wyglądem. Choć nie jest to już tak mocne jak kiedyś, jednak ciągle można wyczuć przemycane między słowami podwójne standardy.  Bo jak facet jest mądry to jest mądry, jak głupi to głupi, a kobieta albo mądra i ładna/brzydka, albo głupia i ładna/brzydka. 
Oczywiście z każdym rokiem jest tego coraz mniej, ale jeszcze trochę czasu minie, zanim na świecie wyginie ostatni seksistowski komentarz. Mam też wrażenie, że faceci to biorą to swoje ciało takim jakie jest, a jak jest nie takie, to nad nim pracują i jest spoko. Nawet ci z piwnymi brzuchami poklepują się po nich z miłością. 

ALE my kobiety nie. I choć z jednej strony krzyczymy za równouprawnieniem, to stojąc rano przed lustrem, to się takie hej do przodu nie czujemy. My baby to zawsze jesteśmy za mało fit. Zawsze nos nie taki, albo włosy, albo skórka się zadarła przy paznokciu, albo pryszcz wyskoczył. I coś, nad czym facet przeszedłby do porządku dziennego, dla nas jest od razu powodem, żeby poczuć się mniej pewnie. 

Przeraża mnie to, jak bardzo kobieca pewność siebie jest krucha i jak bardzo powiązana z tym, jak wyglądamy. I ten odwieczny dylemat: mądra czy ładna? Nie wiem, co Ty na to, kobieto, ale ja powiem Ci, że i mądra i ładna i pewna siebie! Nawet w dresie i z katarem!

I ten dzisiejszy post na początku miał był bardziej adresowany do kobiet, żeby poczuły girlpower, ale tak teraz myślę, że faceci też mogliby rzucić okiem, co by w przyszłości chować piękne kobiety, a i tym, z którymi mają teraz do czynienia, pomóc nieco w lubieniu siebie. Bo jak kobiety piękne i szczęśliwe, to i panom żyje się przyjemniej, czyż nie!

Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że piękno i kobiecość mają bardzo niewiele wspólnego z wyglądem. Oczywiście są osoby, które zachwycają, gdy widzimy je na zdjęciach, bo są wypisz- wymaluj jak spełnienie męskich i kobiecych fantazji na temat ideału kobiecości, ALE tak w codziennym życiu widzę, że tu nie do końca o wygląd chodzi. 

Kojarzycie takie osoby, które choć obiektywnie mało atrakcyjne, mają w sobie coś hipnotyzującego, przyciągającego, takiego, że chce się na nie patrzeć, przebywać z nimi? Choć wizualnie niepiękne, to jednak przepiękne. 

A post ten mi przyszedł do głowy, bo czuję się ze sobą ostatnio bardzo pogodzona, ale co chwilę słyszę, że to mój włos bije zielenią, a to tatuaże są bee, dlaczego chodzisz tak ubrana, albo Donia! ale ty masz fatalne nogi, co się stało?

Nic się nie stało, a nawet jeśli, to nic Ci człowieku do tego.

I co najciekawsze. Wszystkie są od kobiet. W oczach facetów to jestem boginią. 

Gdyby kobiety zaczęły być dla siebie bardziej wyrozumiałe i wspierające to z równouprawnieniem czy bez, każdego dnia podbijałybyśmy świat.

I myślę sobie, o co tu, do cholery, chodzi. Czy skoro inna baba wie, jak to jest być babą, to czemu mi dowala? I ,uwaga, bo odpowiedź to debeściak. Dla mojego dobra. 

No to tak, mam taka prośbę, apel czy jak zwał tak zwał. 

Kobieto i mężczyzno,

jeśli zamierzasz skomentować wygląd drugiej osoby, to zanim to zrobisz, zadaj sobie trzy razy pytanie: "Czy rzeczywiście chcę tego ktosia uratować przed ośmieszeniem/ pomóc mu czy chcę tylko nakarmić swoje ego kąśliwą uwagą ukrytą pod płaszczykiem pomagania?" Wiem, że pytanie długie, ale jak już złapiesz sens, to przeformułuj wedle uznania. 

Bo takie dawanie złotych rad i komentarzy na temat wyglądu to jest nic innego jak zwykłe kurestwo.
Możesz być pewny/a, że wiele kobiet na tyle uważnie obserwuje swoje ciało, że o każdej zmianie wie- nawet jeśli jej o tym nie poinformujesz.
Więc albo mów czule, albo  wcale. Ty się ugryziesz w język, a może jakaś dziewczyna będzie miała dobry dzień, bo choć raz minął jej pod znakiem tego, że była mądra, a nie tego, jaki ma tyłek.

A jak już musisz coś skomentować, to powiedz jej że podoba Ci się jej uśmiech albo to, w jaki sposób się wypowiada. Albo nie mów wcale. 

I nie chodzi mi o to, że nikomu nie można nic powiedzieć. W końcu jest coś takiego jak konstruktywna krytyka. Tylko powiedź mi, co jest konstruktywnego w tym, że powiesz, że niebieskie cienie to obciach, albo "no ja bym z takim rozstępami to bym się nie odważyła bikini nałożyć"? 

No właśnie. Nic. A tej co się odważyła, to brawa. 

Dużo czasu zajęło mi dojście do tego, że pełnokrwiste piękno i kobiecość zaczyna się w tym momencie, w którym przestaję ze sobą walczyć, zaczynam czuć się dobrze ze sobą jako z człowiekiem i jestem dla siebie na tyle wyrozumiała, aby trzymać się w ryzach, ale przestać się katować, czy to fizycznie, czy psychicznie. 
I choć to brzmi ultra banalnie, to piękno bije ze środka, widać je w oczach i to jest właśnie to coś. 

A jak jeszcze ludzie dookoła też zaczną pielęgnować i wspierać Twoją kobiecość i to, że Ci dobrze z samą sobą, to jeszcze szybciej i łatwiej dojdziesz do tego stanu.


Teraz moje ciało jest najdalej od ideału na przestrzeni mojego życia i jednocześnie pierwszy raz czuję się swoim ciele tak dobrze jak teraz. Nigdy wcześniej nie potrafiłabym powiedzieć, że czuję się piękna i kobieca i nie wstydzić się tego bo rzeczywiście tak uważam. I choć przytyłam, mam cellulit, pajączki, dwa pryszcze i nie zawsze udany kolor włosów, to czuję się w swoim ciele bosko i Tobie, wspaniała kobieto, też tego życzę!





Bywajcie!
Czytaj dalej »

I'm enough


Mam ochotę wyrwać się ze szpon perfekcjonizmu, przeświadczenia, że wszystko muszę zrobić na tip top i jeszcze trochę, że muszę ciągle stawać się lepsza i komuś udowadniać, że jestem coś warta. Kurwa, a kto założył, że ja już nie jestem dobra?

Ciągle stawiałam sobie poprzeczki coraz wyżej i wyżej, sfrustrowana, że nigdy taka nie będę jak sobie wymyśliłam, i że nigdy nie będę zadowolona bo przecież poprzeczkę można zawsze przesunąć trochę wyżej. I tak się poczułam jakbym sobie sama siebie skuła i przypięła do kaloryfera. I pomyślałam "Ej dziewczyno, przecież idziesz z całym plecakiem doświadczeń , cech i umiejętności, i nawet do niego nie zaglądasz tylko szukasz co nowego możesz tam wsadzić."

Zdaję sobie sprawę, że chęć bycia najlepszym we wszystkim jest bardzo ambitna i motywująca, ale jednocześnie cholernie spalająca.
Każdego dnia próbuję znaleźć w tym wszytkom jakiś balans, bo racjonalnie wiem, że czasami nic się nie stanie jak odpuszczę. Jak odpuszczę jedno, to w czym innym będę mogła dać więcej, że nie wszystko jest mi potrzebne i mi służy.

Dużo ostatnio odpuściłam rzeczy, które nic mi nie dawały, zajęć w które wkładałam dużo, a nie wyciągałam nic, a uczę się ostatnio, że lepsza będę dla innych jak też coś dostanę, bo nie będzie w tym żalu, ani ukrytych oczekiwań. To normalne, że za pracę oczekujesz zapłaty. Pieniędzy za zlecenia, uśmiechu za ugotowany obiad. Albo chociaż niech zapłatą będzie to, że czuję satysfakcję z tego co robię.

Ponad pół roku temu zdałam sobie sprawę, że dużo rzeczy robię, bo lepiej robić dużo niż wcale, bo trzeba mieć doświadczenie, bo ludzie na mnie polegają, bo jak już się zgodziłam to głupio się wypisać. Zapomniałam o tym, że przecież zabierałam się za nie, albo żeby się uczyć, albo żeby poznawać i znalazłam się w kropce, w której byłam mróweczką i robiącą masę rzeczy nie wiedzą po co jej to.

Rzuciłam w  cholerę pracę i dwie organizacje, z blogiem też zwolniłam nieco bo zgubiłam siebie, a moją jedyną motywacją do pisania było postanowienie "post w każdą niedzielę", a zupełnie nie tak to miało wyglądać.

W życiowych sprawach też tak było, że stawałam na głowie, żeby ktoś mi poświecił kilka minut uwagi i z ciała swojego zadowolona też nie byłam, bo to pajączek jakiś, a tu się odrost krzywo zrobił, a przecież moim obowiązkiem (!) jest wyglądać bezbłędnie.

I przyszedł dzień w  którym stwierdziłam, że pierdolę. Nie będę robiła, rzeczy, których nie widzę sensu. Nie będę próbowała być taka jak ktoś inny chce. Nie będę moralizować cudzych planów na moje życie. Nie muszę wyglądać zawsze pod linijkę. Moje pomysły nie muszą się wszystkim podobać. To jest moje życie i ma być dobre dla mnie.

Jestem wystarczająco zajebista, żeby dookoła mnie byli najlepsi ludzie jakich znam. Wystarczająco mądra, aby poradzić sobie w życiu. Wystarczająco ładna, aby czuć się dobrze w swoim ciele. Wystarczająco ważna, aby walczyć i dbać o siebie.

Mam w sobie wszystko czego potrzebuje aby być szczęśliwa.

Wystarczy.

Bywajcie :)
Czytaj dalej »

Nie jestem już Matką Teresą



Zobaczenie, że to czego próbowałam się długi czas nauczyć, przestało być już tylko konstruktem teoretycznym stało się naturalnym działaniem, nie ukrywam, daje dużą satysfakcję.

Tym bardziej jeśli pozbywasz się zachowania destrukcyjnego i zamieniasz je na asertywne. Serio, niesamowita faza.

Nie wiem skąd ale mam, czy raczej do niedawna miałam, w głowie chory rys Matki Teresy.
Pomagaj, wszystkim i każdemu.
Każdemu, kto jest nieszczęśliwy, kto (według mnie) nie radzi sobie w  życiu.
Myśl o tym.
Dużo, najlepiej ciągle.
Przejmuj się.
Bardzo się przejmuj.
Bądź tak zaangażowana, żeby być bardziej smutna od tego smutasa, któremu chcesz pomóc.
Przecież znasz te wszystkie magiczne, psychologiczne sztuczki.
Mów wszystkim, ciągle, że może być im lepiej.
Wciskaj im książki.
Załatwiaj zniżki na szkolenia
Sama zrób całe szkolenie, specjalnie, pod jedną osobę która ma problem, a przy okazji, Twoją pomoc, za przeproszeniem w dupie.

Przez lata myliłam empatię z nadgorliwością i próbą zbawienia świata na siłę. Nie ma nic empatycznego w tym, że ratujesz kogoś kto tej pomocy nie chce. W końcu zrozumiałam, że dla niektórych ich nieszczęście, choroba, rodzinne dramaty to ich sposób na życie. Niektórzy po prostu nie chcą nic zmieniać i mają do tego święte prawo. Nie do końca to rozumiem, ale jest coś takiego, że niektórym pławienie się w życiowym bagnie sprawia przyjemność i zajmuje czas w oczekiwaniu na koniec życia. I znowu, mają do tego prawo. Nie wszystko i nie wszystkich muszę rozumieć.

Próbując pomóc komuś, wbrew jego woli, nie dość, że mu nie pomożesz, to jeszcze, z dużym prawdopodobieństwem, zaszkodzisz sobie.

Bo do zmiany, potrzebna jest chęć. Nie otoczenia, tylko tej osoby, która ma w sobie coś zmienić. BOOM!

Czasami wszystko co możesz zrobić to tylko dać znać, że w razie czego jesteś i to zostawić.

Po prostu zostawić.

Bywajcie

Czytaj dalej »

Wyjdź z głowy, wejdź w życie




Ostatnio złapałam się na tym, że strasznie przejmuję się tym, co będzie mniej więcej za 1,5 roku. Czy sobie poradzę, czy moje plany w starciu z rzeczywistością okażą się odpowiednie i tak dalej.

To myślenie, zastanawianie się i stres zepsuły mi ostatnio niejeden miły wieczór i wycisnęły niejedną łzę strachu i paniki. W końcu każdy chce, aby jego plany się powiodły, a marzenia spełniły. 
I pewnie tak bym popadła w ten stan beznadziei, strachu i poczucia bezsilności, gdyby nie to, jak przetrenowałam swoja psychikę. Czasem mi samej szczęka opada, kiedy widzę, jak potrafię przywrócić siebie do pionu w siedem minut, które zajmuje mi droga z przystanku do domu. 

Tak i było tym razem. Powiedziałam sobie: 

"Stój, moja Panno! Naprawdę nie możesz spać dzisiaj przez to, co wydarzy się za 1,5 roku?! PÓŁTORA ROKU! Nieraz już przecież zobaczyłaś, jak bardzo może zmienić się Twoje życie z dnia na dzień. A przed Tobą do tego momentu około 550 dni. To cholernie dużo. 

Jesteś mądra, zaradna, ludzie Cię lubią, poradzisz sobie. Nie przejmuj się pieniędzmi, pieniądze zawsze się znajdą, tak, jak zawsze się znajdywały, gdy były naprawdę potrzebne. Skup się na tym, żeby każdy z tych 550 dni wykorzystać najlepiej jak potrafisz. Jedyne, co możesz dzisiaj zrobić, to nie przejebać tego czasu na głupoty i każdego dnia iść chociaż mały kroczek do przodu. Wyjdź z głowy, wejdź w życie. Ucz się, kochaj, doświadczaj. Będzie dobrze, mała. "

Now i fell sooo much better.

To nie chodzi o to, żeby nigdy niczym się nie przejmować i nie dopuszczać do siebie ciężkich myśli. Bo każda emocja, która się pojawia, to kosmicznie ważna informacja. Dzięki nim wiem, co jest dla mnie ważne, a co nie, na czym mi zależy, a co mam totalnie gdzieś. Chodzi o to, abyś to Ty był Panem swoich emocji, a nie one Twoim Panem, abyś potrafił się z tymi nieprzyjemnymi myślami i lękami skonfrontować i zamiast pozwolić im wyssać z Ciebie energię, przekuć je w motywację do działania. 

Wiecie, nie jestem fanem huraoptymizmu i wmawiania sobie, że "jestem zwycięzcą" i takie tam tylko dlatego, że jestem zwycięskim plemnikiem. No bez jaj. Ogólnie podejście do życia mam pogodne, ale uważam, że jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. 

Może to, co Wam teraz napiszę, nie będzie jakieś górnolotne, ani odkrywcze, ale nie pozwalajcie, aby przeszłość albo przyszłość zaburzały Wasz spokój, polubcie siebie, bo spędzicie ze sobą całe życie, szanujcie bliskich Wam ludzi, bo z nimi przetrwacie wszystko. Nigdy nie okłamujcie samych siebie, bo w końcu i tak przyjdzie Wam się zmierzyć z Waszymi demonami. Szukajcie swojej drogi w życiu, a kiedy już ją znajdziecie, cieszcie się nią i podążajcie nią nieustraszeni.


Bywajcie

Czytaj dalej »

You can't do epic shit with basic people, czyli dlaczego do życia zapraszam tylko niezwykłych.



Coraz częściej dochodzę do wniosku, że to co jest dla mnie w życiu najważniejsze to ludzie z którymi je przeżywam.
To te bliskie, dobre dusze sprawiają, że trudne sytuacje są do przeżycia, a te dobre stają się magiczne.

Z właściwymi ludźmi obok siebie czuję, że mogę przenosić góry.

Często środowisko w którym się obracamy jest dość przypadkowe. Znajomi z klasy, ze studiów, z pracy, współlokatorzy. 

Spotykamy trzy typy ludzi, takich z którymi od razu łapiemy wspólny język, którzy są dla nas niesamowici i inspirujący, ludzi miłych, ale totalnie nijakich, i takich których nie lubimy od razu. 
Jak z pierwszym i trzecim typem od razu wiadomo co robić, tak z tym środkowym bywa trudniej. Bo w sumie ktoś jest niby okej, ale niezbyt ciekawy, ale tak się przyczepi i przecież to niemiłe tak komuś miłemu czegokolwiek odmówić i w pewnym momencie, nie wiesz kiedy, twoja paczka zaczyna się składać z ludzi, z którymi fajnie napić się piwa czy pójść na imprezę, ale nic poza tym. Bo na smutki mówią Ci: "nie przejmuj się" zamiast pomóc wygenerować rozwiązanie, a na pomysły, żebyś nie wyrywał się przed szereg bo studia i praca za 1200 jest spoko.

Od pewnego czasu hasłem który jak czerwony neon świeci mi w głowie to:

NIE GODZĘ SIĘ NA BYLEJAKOŚĆ

W relacjach, w związkach, w życiu. Mam dość zadowalania się tym co się przytrafi.
Jeśli jest super to, oczywiście z chęcią i wdzięcznością przygarnę, jeśli nie do końca, to dziękuję. Wolę mieć kilka bliskich osób, ale najlepszych na świecie, niż całą bandę przypadkowych znajomych.

Z każdym dniem coraz lepiej rozumiem o co chodzi z wybieraniem jakości ponad ilość. W każdej dziedzinie życie. Zalew chłamu męczy. Zarówno jeśli chodzi o ludzi jak i rzeczy. Miałam okresy samotności i okresy byle jakich znajomości. I nigdy nie czułam się tak samotna i bezsilna jak w tych drugich.

Kiedy bardzo brakowało mi pewności siebie zgadzałam się na towarzystwo każdego kto chciał mieć ze mną coś wspólnego, a że zawsze byłam miła i grzeczna to tych osób było całkiem sporo. Tylko w środku czułam, że w tym tłumie nie ma nikogo na kim bardzo by mi zależało, albo komu bardzo zależałoby na mnie.

Złota myśl na dziś:

Ceń siebie na tyle aby nie zadowalać się byle jakim towarzystwem, tylko po to żeby jakieś było. 

Z czasem odkryłam jak bardzo jakość osób, z którymi spędzam czas wpływa na jakość mojego życia. Mówi się, że rodziny się nie wybiera, ale to nie prawda, bo w pewnym momencie przyjaciele stają się jak rodzina, szczególnie jeśli mieszka się daleko od domu rodzinnego. Więc skoro dostajemy szansę wybrania sobie tej drugiej rodziny trzeba to zrobić z głową:



Nasionko najlepiej wyrasta w żyznym otoczeniu


Otaczaj się ludźmi, którzy Cię inspirują, którzy stawiają Ci wyzwania abyś sięgał wyżej, takich którzy czynią Cię lepszym. Nie trać swojego cennego czasu na ludzi, którzy w żaden sposób nie przyczyniają się do twojego wzrostu. Twoje przeznaczenie jest zbyt ważne.



You can't do epic shit with basic people


Są ludzie z którymi pewnych rzeczy po prostu nie da się zrobić, bo im się nie chce, bo się boją, bo nie mają humoru. Mają do tego prawo. A Ty masz prawo mieć to gdzieś i znaleźć sobie ludzi, którym się chce.



Jeśli otaczasz się klaunami, nie dziw się, że twoje życie wygląda jak cyrk


Jeżeli ktoś Cię wciąż zawodzi, ma Cię gdzieś, nie traktuje Cię poważnie, wybiera rozrywkę zamiast konkretu w 10 na 10 przypadków, to nie licz na to, że w podbramkowej sytuacji nagle mu się odmieni i uratuje Ci tyłek, że jak zrobicie wspólny biznes to nagle zacznie się starać, że jak założycie rodzinę to przejmie część obowiązków, że jak zaplanujecie wspólną wyprawę to będziesz mógł na niego liczyć.
Tak jak nie oczekuje się od malarza, że będzie potrafił zbudować reaktor jądrowy, tak Ty nie oczekuj, że z niepoważnymi ludźmi zrobisz poważne rzeczy.


 Zysk jest wtedy, kiedy dostajesz więcej niż wkładasz

W przypadku pieniędzy nikt nie ma co do tego wątpliwości. W przypadku relacji ludzie tracą rozum i wydaje im się, że jeśli wkładają wszystko co mają i nie dostają nic w zamian to jest w porządku, bo czyjaś obecność to już wystarczająca zapłata. Do czasu, czyli do momentu, w którym dochodzisz do skondensowanego wniosku: „pierdolę nie robię”, ale wtedy jest za późno żeby cokolwiek zmienić, bo już nauczyłeś druga osobę, że tutaj tylko Ty masz się starać. W tym momencie skończyło się tysiące związków i przyjaźni.  Relacje działają na zasadzie synergii czyli 2+2=5. Każdy daje co ma najlepsze i z tego połączenia wychodzą profity, których w pojedynkę nigdy by się nie osiągnęło. Jeśli stara się tylko jedna strona to coś tu jest nie tak.


Zakaz wstępu dla małych ludzi

Nie ma to nic wspólnego ze wzrostem. Mali ludzie to ci, którzy próbują umniejszyć twoje ambicje. Trzymaj się od nich z daleka.  Tak robią osoby, które boją się tego, że ktoś może być od nich lepszy, ale są zbyt leniwi, żeby samemu stawać się lepszymi, wiec wolą podcinać innym skrzydła. Ludzie wielcy sprawią, że sam będziesz czuł w sobie moc do stania się wielkim.


Jeśli jesteś najmądrzejszą osobą w pokoju to oznacza, że jesteś w niewłaściwym pokoju

Chyba, że jesteś nauczycielem pierwszych klas podstawówki, choć to też wcale nie oznacza, że jesteś najmądrzejszy. Obracaj się w gronie osób, które maja wiedzę w swoich dziedzinach i chętnie się nią dzielą, nigdy nie wiesz co się w życiu przyda, jednocześnie staraj się być coraz lepszy w swojej dziedzinie i dziel się tą wiedzą. Razem jesteście w stanie tworzyć niesamowite rzeczy, a do tego nawet po spotkaniu towarzyskim wyjdziesz z poczuciem, że się czegoś nauczyłeś. Uhu!


Jeśli otaczasz się czterema spłukanymi osobami będziesz piątą

Jeśli otaczasz się czterema osobami, którym nigdy nic nie wychodzi, będziesz piątą.
Jeśli otaczasz się czterema osobami, które mają beznadziejne, nieszczęśliwe związki, albo w cale ich nie maja, będziesz piątą.
Jeśli otaczasz się czterema osobami, które zadowalają się bylejakością, będziesz piątą.....

Nie, to nie jest czarnowidztwo. To psychologia. Jesteśmy istotami społecznymi. Chcemy żyć w grupach. Chcemy żeby grupa nas akceptowała. Uczymy się wzorców zachowania, radzenia sobie z problemami i postrzegania świata z otoczenia, w którym najwięcej przebywamy. Łatwiej czterem osobom wpłynąć na jedną osobę niż jednej na cztery. Dlatego....:

Jeśli otaczasz się czterema bogatymi osobami, będziesz piątą.
Jeśli otaczasz się czterema osobami, którym często wychodzi, będziesz piątą.
Jeśli otaczasz się czterema osobami, które maja udane związki, będziesz piątą.
Jeśli otaczasz się czterema  osobami, które mają wysokie standardy, będziesz piątą.......

You know what to do. 


Bądź uczulony na negatywne osoby

Nie ma dla mnie nic gorszego niż osoby, które ciągle narzekają. Siedzą i jątrzą. Na wszystko, od pogody, przez rząd, po ceny żelek. Jesteś tym czym karmisz swoje myśli, jeśli otaczasz się negatywnymi osobami  i słuchasz ich fatalistycznej wizji świata i wiecznego niezadowolenia, w nawiązaniu do punktu 6., coraz trudniej będzie Ci się z czegokolwiek cieszyć. Szkoda życia na marudzenie i słuchanie jak marudzą inni.


Nie trzymaj ludzi w swoim życiu na siłę

Niech twoje drzwi będą otwarte i na to, żeby ludzie odchodzili jak i przychodzili. To naturalna kolej rzeczy. Ale nigdy nie pozwalaj aby ktoś te drzwi blokował. Jeśli ktoś nie dostrzega w Tobie Twojej wyjątkowości, to nie próbuj mu tego na siłę udowadniać. Udowadnianie komukolwiek, czegokolwiek to najgorsza motywacja na świecie. A jak ktoś nie chce to i tak tego nie zauważy. Spożytkuj tę energię na realizację swoich celów bo....


Jeśli ktoś ma się w twoim życiu pojawić to i tak się pojawi

Nie szukaj na siłę, faceta, dziewczyny, przyjaciela, czy przyjaciółki. Im bardziej się spinasz tym bardziej nic z tego nie wyjdzie. Nie mam pojęcia jak to działa, ale kiedy przestajesz się nad czymś uparcie skupiać i po prostu zaczynasz robić swoje i inwestować w siebie, to te rzeczy się  w naszym życiu pojawiają.


Your vibe calls your tribe

Pracuj nad sobą. Powyższe zasady działają w dwie strony. To nie tak, że tylko inni mają im sprostać. Ty też. Bo jeśli nie chcesz zadawać się z nieudacznikami to sam pracuj nad tym żeby nie być nieudacznikiem. Skup się na sobie, na odkrywaniu swoich zainteresowań, codziennie dowiaduj się czegoś nowego o świecie, ćwicz charakter, interesuj się, bądź dobry i wyrozumiały dla innych, dbaj o swój wygląd i psychikę. Nawet nie zauważysz kiedy zaczniesz spotykać te właściwe osoby.

„To kim będziesz za pięć lat jest sumą książek, które czytasz i ludzi z którymi się otaczasz dzisiaj.”


Bywajcie :)
Czytaj dalej »

Ten tekst miał być o czymś innym.



Przyszedł dla mnie czas podsumowań. Czuję w środku, że muszę się na chwilę zatrzymać, zobaczyć na czym stoję i w którą stronę pójść dalej. Co prawda do końca roku kalendarzowego zostało jeszcze sporo czasu, ale z końcem września wchodzimy w nowy rok numerologiczny i ja bardzo czuję teraz, że coś się kończy i czas na nowe. Dzisiaj cały dzień chodzi za mną tekst, który napisałam pod koniec zeszłego roku o moich planach na 2015 (cały tekst tutaj:tutaj.)

W jednym z pierwszych akapitów napisałam wtedy:
Przyszły rok jest szczególny. A wiecie dlaczego? Bo pierwszy raz moja lista postanowień nie będzie wielką rewolucją i próbą wywrócenia wszystkiego do góry nogami. W tym roku postawiłam sobie cele, wymarzyłam marzenia i w 2015 będę dalej iść do ich spełnienia, doszlifowywać, realizować, dzielić się ze światem! Nie chcę aby coś się zmieniło, chcę żeby to co jest teraz trwało i rozwijało się. Zasadziłam marzenie i teraz będę je troskliwie pielęgnować :)

I nie mam pojęcia w jaki sposób Wszechświat przetłumaczył to z polskiego na swoje, bo już od pierwszego dnia nowego roku, zmieniło się wszystko. WSZYSTKO. 
W moich oczach, mało przypominam dziewczynę sprzed zeszłych świąt.
Nowy rok zaczął się od wielkiego, łamiącego kark i żebra, pierdolnięcia. 
Żyłam w świecie z bajki, tak idealnym jak w Truman Show i coś z tyłu głowy mówiło mi, że to nie może trwać wiecznie, ale nie dopuszczałam do siebie ani tego, ani myśli, że to się kiedyś skończy, a już na pewno, że tak szybko.
Jest takie zdanie, podobno Oscara Wilde'a (ale dzisiaj to już nie wiadomo co kto powiedział, a czego nie powiedział), że to co wydaje się nam gorzkimi ścieżkami, jest często błogosławieństwem w przebraniu. 
Jak dla mnie to jedno z najprawdziwszych i najidealniejszych zdań na świecie.
To co wydawało mi się końcem świata okazało się największym błogosławieństwem.
Po dwóch miesiącach bardzo kiepskiego stanu psychicznego, jadłowstrętu, permanentnego doła i niechęci do czegokolwiek i kogokolwiek, przy jednoczesnym udawaniu, że wszystko jest kurwa w porządku i że mnie to w cale nie rusza, nastąpił dzień kiedy bardzo chciałam się rozpłakać. 
Chciałam ryczeć jak małe dziecko, wyjąc do księżyca i ślimacząc się do granic możliwości. 
Ale nie mogłam. 
Mówiłam sobie: "No rycz głupia! Rycz, potrzebujesz tego!" no ale nie udawało się. 
Co poradzisz jak nic nie poradzisz?
I tego dnia wydarzyło się coś wspaniałego. Wkurzyłam się jak diabli. 
O pierdołę, o coś tak głupiego, że już nie pamiętam o co, ale byłam tak wściekła, że nie mogłam usiedzieć w pokoju i musiałam wyjść, żeby nikomu nie zrobić krzywdy. Szłam przed siebie niczym czołg. Nawet ze dwa razy załkałam żałośnie. Po drodze upadł mi telefon i rozwalił się straszliwie, a ja dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że jest zimno, ciemno, późno a ja jestem sama, w środku nocy, bez telefonu, w dość nieciekawej okolicy. To mnie wyrwało z jakiegoś marazmu w którym tkwiłam od pewnego czasu. Pomyślałam sobie, że to w cale nie byłoby takie super gdyby coś mi się stało. 
To była dość ciekawa myśl biorąc pod uwagę, że w tamtym czasie jakoś tak średnio mnie interesowało czy jestem bezpieczna czy nie. 
Wróciłam do domu, położyłam się na łóżku. Nad łóżkiem zawsze mam ścianę oblepioną mniej lub bardziej górnolotnymi zdaniami, cytatami i hasłami motywacyjnymi. 
Przez dwa miesiące usilnie moją ścianę  ignorowałam. Ale wtedy zobaczyłam na niej jedno zdanie. "Jak spieprzysz sobie życie, to nikomu innemu nie będzie przykro, tylko Tobie". Nie będę się zagłębiać w to, czy to mądre i ambitne zdanie czy nie. Wiem, że tamtego wieczoru wywarło na mnie piorunujące wrażenie. Wtedy zaczęłam płakać. Nareszcie.
To jest chyba jeden z tych momentów, w których coś w człowieku pęka. W którym rozsypuje się na drobne jak mak kawałki, ale gdzieś głęboko wie, że potem będzie już tylko lepiej, że znajdzie gdzieś jakiś klej i się poskleja. Nie będzie już taki sam, będzie popękany, trochę koślawy, ale sklejony. 

Od tego momentu w moim życiu zawitała magia.  Nie mówię, że jest od tej pory sielsko i anielsko. Co to to nie, jest jak na rollercoasterze. Raz lepiej, raz gorzej, jak to w życiu. 
Zaczęli pojawiać się niezwykli ludzie. Cześć z nich zostaje na dłużej, część znika nim zdążę się nimi nacieszyć. Ale każda z tych osób odkrywa przede mną nowe światy, o których nie miałam pojęcia. Co jeszcze cenniejsze, każda z tych osób dała mi klucz, do jakiegoś pokoju we mnie samej, abym mogła siebie lepiej poznać. Za niektórymi drzwiami są rzeczy piękne, wzniosłe i napawające radością, za innymi kryją się demony i wielkie strachy. Ale wszystko jest częścią mnie. 
Przez ten krótki okres (no 9 miesięcy to nie jest jakoś oszałamiająco dużo) nauczyłam się więcej niż kiedykolwiek w życiu, znalazłam swoje cele, coś co szumnie można nazwać misją, wiem czego oczekuję od ludzi i co sama mogę im dać. 
Noworoczny rozpierdol okazał się jedna z najwspanialszych rzeczy jaka mi się przydarzyła. To była szansa, aby w końcu przestać zadowalać wszystkich dookoła zapominając o sobie, przestać siebie okłamywać, udawać kogoś kim nigdy nie byłam. aby przestać żyć życiem prostym, radosnym, ale bez tej iskierki, która sprawia, że ludziom świeca się oczy. To był kubeł zimnej wody wylanej na głowę i krzyk z każdej strony: KIM JESTEŚ?! Zła odpowiedź kończyła się razami. 

KIM JESTEŚ?!
Jestem. 

Bywajcie. 




Czytaj dalej »

Kochaj swojego diabła. Kochaj swój cień.



Nie ma ludzi idealnych, pozbawionych wad, czystych jak łza. Takich, którzy nigdy nie zrobili nic złego, nie popełnili błędu, nie zbłądzili (cokolwiek to dla Ciebie znaczy).

Jeśli myślisz, że gdy zrobisz X szkoleń, przesłuchasz X ebooków, zaliczysz X coachingów albo godzin u psychoterapeuty, albo wypijesz morze alkoholu lub weźmiesz tyle prochów ile tylko jesteś sobie w stanie wyobrazić, to staniesz się nieskazitelny, pozbawiony wad, zawsze będzie ci się chciało (czy to pracować, czy uprawiać seks), Twoja pewność siebie nie zawiedzie Cię absolutnie nigdy i absolutnie w żadnej sytuacji, zawsze będziesz radosny jak wiosna itd., to muszę Cię rozczarować. Nie jest tak.

Pojawia się pytanie: "to po co w ogóle cokolwiek ze sobą robić?".

A po to, żeby łatwiej i lepiej się żyło. Żeby przestać źle się ze sobą czuć, ganić się w środku za wszystko co nie wyszło. Ciężko jest się przed sobą przyznać: jestem beznadziejny w tym, w tym i tamtym.

Ale wiesz co się dzieje jak już to zrobisz? Pojawia się kolejne pytanie: "I co z tego?!".

Świat dalej się kręci. Nic się nie zawaliło. Nie umarłeś.

Zaczynasz skupiać się na tym w czym już jesteś dobry, albo w czym chciałbyś być lepszy, dostrzegasz czego chciałbyś się nauczyć zamiast na tym, co Ci wciąż nie wychodzi. 

Jak często wpadasz w pułapki typu : "Gdybym tylko był bardziej zabawny, to na pewno by się ze mną umówiła", "gdybym tylko był bardziej stanowczy to miałbym lepszą pracę"?
I faktycznie pewnie tak by było, tylko po co Ci kobieta czy mężczyzna, przy którym musisz się napinać, spinać i spalać, albo praca, w której więcej się stresujesz niż zarabiasz. Wbrew temu co nam się wpaja, nie każdy musi być kobieciarzem, rekinem biznesu, perfekcyjną panią domu etc. Można być szczęśliwym mając umiarkowane branie, zwyczajną pracę i z grubsza ogarnięty dom, ale to uda się wtedy kiedy przestaniesz dążyć do wyimaginowanych ideałów.

 Lubię zasadę: Porównuj się tylko do jednej osoby: do siebie z dnia poprzedniego i każdego dnia staraj się być od choć odrobinę lepszy niż byłeś wczoraj.

W końcu życie składa się z małych sukcesów :)

Nie pokochasz siebie jeśli będziesz próbował ciągle i na siłę siebie udoskonalać, kasować niedociągnięcia. Bardzo obrazowym przykładem są operacje plastyczne, im więcej poprawiasz tym jest gorzej i w końcu przestajesz poznawać siebie w lustrze. Tak samo jest z naszym światem wewnętrznym, jeśli wciąż próbujesz coś w sobie zmieniać to pewnego dnia spojrzysz sobie w oczy i nie poznasz człowieka, którego widzisz.

Z pracą nad sobą jest jak z makijażem. Czasami mankament urody lepiej ukryje podkreślenie swojego atutu niż 3 warstwy podkładu i korektora.

Świadomość i akceptacja swojej ciemnej strony (ukrytego w Nas mroku, tego czego w sobie nie lubimy, co staramy się w sobie tłumić, to co Nas w sobie przeraża) jest pierwszym krokiem do tego aby mieć nad tym kontrolę.
Twoje skazy są tym co sprawia, że jesteś tym kim jesteś. Że spotykasz tych, a nie innych ludzi. Że jesteś tu gdzie teraz jesteś. Bez wad Twoje zalety byłyby nieistotne. Nie miałbyś motywacji do tego, żeby wykrzesać z nich to co najlepsze. Yin Yang jak wypisz wymaluj. 

Twoje niezdarność sprawia, że bywasz uroczy. Twoje "niechcemisie" sprawia, że czasem wpadasz na genialne pomysły, które ułatwiają Ci życie. Twoja nieśmiałość działa jak płaszcz, który chroni Cię przed ludźmi z którymi i tak być nie wytrzymał, bo są za głośni albo nie potrafią słuchać. Twoja niechęć do czegoś, sprawia, że zaczynasz zadawać sobie pytania dlaczego tak jest, przez co lepiej poznajesz siebie i otaczający Cię świat. Twoje wady są po to, żeby coś Ci uświadomić. Zaakceptuj w sobie to, że czasami bywasz tak chujowy, że aż brak słów, ale pamiętaj, że są też chwilę w których jesteś superbohaterem.

Jest jeszcze jeden myk.

A taki, żeby na serio zastanowić się czego JA w sobie nie akceptuję. Nie czego nie akceptuje ciotka, kolega czy Pani Krysia z warzywniaka. Bo może się okazać, że to Twoje otoczenie wpycha Cię w ciągłe poczucie gorszości, a Ty w sumie do siebie nic nie masz (tylko zrób to szczerze, bo zrzucenie winy na innych to nie jest rozwiązanie).

Co Cię to obchodzi co myślą inni?! Bądź dziwny, bądź trochę szalony, nie martw się, że nikt nie rozumie Twojej ekscytacji w danym momencie. Pieprz to. Pokochaj swojego diabła. Pokochaj swój cień. Pokochaj siebie.

Bywajcie!


Czytaj dalej »

Modelowa rodzina, czyli o biednych dzieciach rozwodników.



"Mnie przynajmniej moi rodzicie kochają, bo nigdy by się nie rozwiedli." "Skoro jest po rozwodzie to nie można mu/jej zaufać i zbudować z nim/nią trwałego związku." "Jeśli jego/jej rodzicie się rozwiedli to na pewno powieli ich wzorce."
Każde z tych zdań w życiu usłyszałam co najmniej raz.

Pamiętam, że kiedy moi rodzice się rozwodzili nie czułam gniewu, po prostu było mi bardzo smutno, przede wszystkim dlatego, że mama płakała.  I ogólnie jak ludzie się obok mnie kłócą, to do tej pory, moją reakcją jest totalne zamknięcie się w sobie.  Sama idea rozwodu była zbyt abstrakcyjna na moją dziesięcioletnią głowę. Potem byłam z tego powodu raczej zadowolona, zostały zerwane jakieś łańcuchy, które pętały dwoje ludzi, którzy nie chcieli ze sobą być. Nastąpiły różne perypetie przeprowadzkowo-pieniężne, pewnie nie było zbyt kolorowo, ale ogólnie miałam poczucie, że jest spoko i w ogóle nie odebrałam tego personalnie. Zdarzyło się i do przodu.

Wtedy, nawet przez myśl mi nie przeszło, że rozwiedzeni rodzice to swojego rodzaju piętno, ani to, że może być  w tym jakakolwiek moja wina. Zostałam wychowana w przeświadczeniu, że sprawy między rodzicami to ich sprawy i jeśli oni się nie lubią to nie jestem tego przyczyną.

Pierwszy raz przeciwny pogląd na sprawę został mi przedstawiony w dość brutalny sposób, gdy usłyszałam od koleżanki: "Mnie przynajmniej moi rodzicie kochają, bo nigdy by się nie rozwiedli." Do tej pory pamiętam jak mnie to zdziwiło i zabolało jednocześnie. Jak to mnie nie kochają? Jak to rozwiedli się przeze mnie? Dużo płakałam z tego powodu, mama mnie pocieszała i zapewniała, że tak nie jest, no ale jakieś ziarenko wątpliwości to we mnie zasiało.

Jak rozwód przetrwałam bez szwanku i w sumie nawet z pewną obojętnością, to to zdanie wywierciło we mnie dziurę. Od tego momentu zaczęło się ze mną dziać nie za dobrze, zaczęły się huśtawki poczucia własnej wartości i akceptacji siebie.  Prawdopodobnie to, że później wydarzyło się w moim życiu parę rzeczy, mogło być skutkiem ubocznym tego epizodu, (bo w końcu skoro nie kochają cię najbliżsi to musisz desperacko tę miłość znaleźć, proste i logiczne co nie). Jedno zdanie, a powstał niezły bałagan.  Od tego momentu, przez pewien czas, wkurzałam się, że moja rodzina nie jest jak z obrazka, kompletna, piękna i uśmiechnięta. W gimnazjum bardzo rozbawiło mnie kiedy w jakiejś ankiecie musiałam zaznaczyć stan rodziny: rozbita. To był śmiech dość nerwowy zapewne.

Później jeszcze dziadek miał problem z tym, że mój ówczesny chłopak ma rozwiedzionych rodziców i wolał, tego poprzedniego, który co prawda mnie krzywdził, ale przynajmniej jest z pełnej rodziny (?!).

Pomijam już sytuację w których dowiedziałam się, że mam złe wzorce....

Choć minęło już wiele lat, głowę mam trochę mądrzejszą dalej tego nie rozumiem. Dlaczego JA mam być gorsza przez czyny innych osób, nawet jeżeli są to moi najbliżsi z najbliższych? Dlaczego ma płacić za cudze błędy? I w ogóle to co ja mam z tym tak właściwie wspólnego?

Jak to wygląda z mojej perspektywy?

Jeśli chodzi o wzorce, uważam, że nic im nie dolega. Nie jestem typowym przedstawicielem swojego pokolenia, który kończy związek gdy pojawia się pierwszy konflikt na temat kto ma wynieść śmieci.
Wręcz przeciwnie, jestem zdania, że jako dorośli ludzie jesteśmy w związkach z własnej nieprzymuszonej woli i jak pojawiają się trudności i problemy to trzeba to naprawić, a nie się od razu rozstawać, wspólne naprawy spajają związki jak mało co.

Naukę od rodziców mam jednak taką, że jak się już jebie totalnie i w pewnym momencie przelewa się czara goryczy, to nie ma sensu bawić się w męczennika. Bilans związku koniec końców powinien być bardziej pozytywny niż negatywny. W końcu nie po to łączymy się w pary, żeby się ciągle nawalać. Od tego są zajęcia z boksu.

Oczywiście mam parcie wielkie na to, że moja rodzina będzie szczęśliwa, wspaniała i kompletna do kresu dni, póki śmierć nas nie rozłączy i takie tam, ale  w sumie to chyba większość ludzi tak ma. Wiem jedno, nie będę się kisić w związkach, które nie działają. Dobro dzieci nie jest dla mnie argumentem, bo szczęśliwi rodzice to szczęśliwe dzieci, a że czasami aby tak było rodzice nie mogą być razem? Trudno. Po sobie widzę, że mniej krzywdy dzieciom robi rzadsze widzenie, któregoś  z rodziców, niż patrzenie na krzyki, jad, płaczącą mamusię i rozgniewanego tatusia.

Mam też wrażenie, że to nie rozwód sam w sobie jest zły, bo przeważnie jest skutkiem łańcucha beznadziejnych rzeczy, tylko złe jest to jak społeczeństwo to traktuje. To, że zamiast dać ludziom, którzy swoje wycierpieli (bo wątpię, aby dla kogokolwiek była to dobra zabawa) dać wreszcie żyć swoim życiem, a nie naklejać etykietki. Człowiek jak to człowiek, popełnia błędy, ważne by wyciągał z nich naukę, i żył sobie dalej radośnie i w spokoju.

Bywajcie.
Czytaj dalej »

Porządki w życiu.




Raz na jakiś czas przychodzi taki moment, kiedy trzeba się zatrzymać w pędzie życia, ocenić na czym się stoi i trochę posprzątać. I nie mówię tu tylko o porządkowaniu swoich rzeczy.

1. Porządek w sobie

 Zdarza się, że na co dzień nie znajdzie się czas albo miejsce na to, żeby uporać się ze swoimi emocjami, a niewyrażone emocje, kumulują się w Nas i możesz być pewien, że w końcu postanowią się wydostać na zewnątrz. Najczęściej w najmniej oczekiwanym momencie. Potocznie mówi się, że kiedy "przeleje się czara goryczy". Tę czarę trzeba od czasu do czasu opróżnić i wyczyścić. Warto zapytać siebie, jak się masz, czy dobrze się czujesz w swojej obecnej sytuacji, sprawdzić czy nosisz w sobie jakieś niedokończane sprawy, czy chcesz ze sobą porozmawiać o czymś co odwlekasz, a może czas nareszcie coś odpuścić, trochę się wyciszyć, podumać, usunąć z głowy niepotrzebny hałas, pomedytować.

Super rzeczą jest też posprzątanie ciała, znalezienie chwili na zadbanie o siebie, oczyszczenie organizmu, czy to dłuższą dietą, czy chociażby raz w tygodniu ustalając sobie dzień bez chemii i używek. Po czymś takim można poczuć się jak nowo narodzony, ma się dużo energii i lekką głowę.



2. Porządek z innymi.

Wciąż obracamy się wśród ludzi, ale w codziennym pędzie nie widzi się tego że np. kogoś zaniedbujemy, albo że karmimy relacje, które tylko ściągają z Nas energię. Raz na jakiś czas super jest się zatrzymać i pomyśleć chwilę, czy niektórych znajomości nie byłoby warto odkurzyć, a innych wreszcie zakończyć. Czasami relacja jest już zakończona fizycznie, ale ciągle kołacze się po głowie. Pożegnaj się w głowie z tą osobą, jeśli masz jakieś jej rzeczy to oddaj je lub w jakiś inny sposób się ich pozbądź. Jako ludzi lubimy mieć sprawy domknięte i czasami taka głupota, jak pozbycie się drobiazgu może sprawić, że nareszcie znajdziemy w sobie spokój i poczujemy, że coś się definitywnie skończyło. To takie symboliczne domknięcie.

Z kolei odkurzanie relacji jest czymś magicznym. Z czasem zapomina się, dlaczego kogoś lubiliśmy i spotkanie po dłuższym czasie może być totalnie niesamowite i zaskakujące. To, że się długo nie widzieliście i dlatego nie odezwiesz się pierwszy, to nie jest argument. To przepuszczanie życia przez palce, na własne życzenie.


3. Porządek w rzeczach.

Mój najmniej ulubiony element, chociaż coraz częściej widzę, że niezbędny. Jestem mistrzem chaosu. Nie wiem jak to się dzieje, ale jak na co dzień jestem dobrze zorganizowana i w papierach mam porządek, to w innych rzeczach już nie. Mam wrażenie, że bałagan robi się sam, kiedy nie patrzę. Dość dobrze się w tym odnajduję, jednak powoli już zaczęło mnie to męczyć. Ostatnio zmobilizowałam siły, każda, nawet najmniejsza pierdoła znalazła swoje miejsce i jakoś tak dobrze mi się w tym żyje. Nawet mistrzowie chaosu muszą przyznać, że gdy otoczenie jest uporządkowane to łatwiej się funkcjonuje. Poza tym zauważyłam, że przekładanie rzeczy 50 razy z krzesła na łóżko i z łózka na krzesło, zajmuje więcej czasu niż wrzucenie ich od razu do prania albo poskładanie do szafy (normalnie Eureka), więc porządek przyczynia się od razu do lepszego gospodarowania czasem (a to lubimy). No i jak się nad czymś głowię i nie wybija mnie z rytmu: "ej, przecież ta książka jeszcze tydzień temu tu była!", to też przyznam, że jest to punkt za porządkiem. Sama w to nie wierzę, ale naczelny bałaganiarz mówi: "Sprzątajcie!". O zgrozo! Cóż się porobiło.




Bywajcie!
Czytaj dalej »

Copyright © Szablon wykonany przez Blonparia